آسیب‌های جزیره مصنوعی ترکمنستان بر اکوسیستم دریای مازندران

ساخت جزیره مصنوعی توسط ترکمنستان در دریای مازندران کارشناسان محیط زیست را نگران کرده است. به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی؛ به عقیده آنها ساخت این جزیره می تواند صدمات جبران ناپذیری به اکوسیستم دریایی این منطقه وارد کند. بر هم خوردن رسوبات چندهزار ساله بستر دریا و فاضلاب تولید شده از طرف این جزیره فقط بخشی از این نگرانی‌ها است.

طرح اولیه جزیره مصنوعی ترکمنستان
ساخت جزیره مصنوعی توسط ترکمنستان در دریای مازندران کارشناسان محیط زیست را نگران کرده است. عضو هیات علمی دانشگاه تهران گفت: موجودات دریایی به شدت تحت تاثیر اختلالات ایجاد شده در اثر جزیره سازی قرار می‌گیرند که این موضوع، می تواند آسیب‌های جدی را به آنها وارد سازد.
حسن رحیمیان دکترای اکولوژی آبزیان درباره ساخت جزیره مصنوعی ترکمنستان در نزدیکی مرزهای آبی ایران در دریای مازندران به CHN گفت: در عین حال که اطلاعات چندانی از این طرح در دست نیست اما به طور عام درباره طرح های جزیره سازی در حاشیه دریاها مشکلاتی وجود دارد که باید به آنها توجه کرد. نخست اینکه در رسوباتی که طی هزاران سال در بستر دریا جمع شده به هم خوردگی ایجاد می کنند؛ چرا که اجرای این طرح ها باعث ورود مواد زائد بسیاری به دریا از فلزات سنگین گرفته تا آلودگی های نفتی که طی هزاران سال در بستر دریا خوابیده اند می شود.
او در ادامه گفت: موادی که برای خاکریزی و ساخت جزیره ها وارد محیط می شوند، کدورت آب را بالا برده و بسته به محلی که می سازند می توانند در جریان های آب های دریایی اختلال ایجاد کنند. این عضو هیات علمی دانشگاه با اشاره به اینکه ایجاد چنین شرایطی به ویژه برای صافی خوارها بحران های جدی فراهم خواهد کرد گفت: موجودات دریاها مخصوصا آنهایی که محل تولید مثل و مهاجرتشان باشد در کوتاه مدت اثرگذار خواهد بود و بر آنهایی که صافی خوار هستند اثرات منفی خواهد گذاشت. ضمن اینکه گل و لای وارد آبشش ماهی ها شده و آمادگی ابتلای آنها به انواع عفونت ها را بالا خواهد برد.
رحیمیان یادآوری کرد که امروزه دیگر روش های نوین علمی تر و کم آسیب تر به محیط زیست مانند ساخت جزایر ساحلی جایگزین جزیره سازی شده و به جای ایجاد جزیره در آب و خشک کردن بخش هایی از دریا، آب را به ساحل هدایت می کنند که این به مراتب بهتر بوده و باعث افزایش تولید در محیط می شود.

پیشروی مرزی
او در ادامه گفت: مرزهای سرزمینی کشورها بر اساس آخرین خشکی های متعلق به کشور در دریا حساب می شود و هنگامی که کشوری جزیره ایجاد می کند یعنی ۱۲ مایل پیشروی می کند و این مسئله با توجه به منابع نفتی که در دریای مازندران به عنوان بزرگترین دریاچه جهان وجود دارد کمی شائبه سیاسی بودن و توسعه طلبی مرزی ترکمنستان را به ذهن متبادر می کند.

اکوسیستم بسته دریای مازندران
یک پژوهشگر محیط زیست معتقد است که جزیره سازی در دریا افزایش احتمال ریسک خطرات محیط زیست را در پی خواهد داشت که این مسئله می تواند بر اکوسیستم بسته دریای مازندران بسیار بیش از دریای جنوب اثرات منفی بر جای گذارد؛ چرا که در دریای آزاد درصد خطر مقداری پایین تر است ولی در اکوسیستم بسته این دریاچه ، هر فعالیتی که توسط کشورهای حاشیه انجام شود می تواند برای همه مشکل آفرین باشد.
مزدک دربیکی عضو هیات علمی دانشگاه در توضیح این نگرش به CHN گفت: هرچند هنوز اطلاعات چندانی درباره مشخصات این پروژه در دست نیست و نمی توان به صراحت درباره مخاطرات آن نظر داد ولی اساسا احداث پروژه های خیلی بزرگ می تواند محیط زیست دریای مازندران را تحت تاثیر پیامدهای منفی بیشتری قرار دهد. او همچنین درباره مشکلات پروژه هایی از این دست گفت: اینکه آب مصرفی این جزایر از کجا تامین می شود بسیار مهم است؛ چرا که دستگاه های آب شیرین کن مشکلات محیط زیستی زیادی دارند . همچنین سیستم فاضلاب این مجموعه به چه شکلی خواهد بود.
این دکترای محیط زیست در ادامه یادآوری کرد که که باید دید اهرم های نظارت بین المللی مانند “کنوانسیون تهران” و برنامه های مرتبط با دریای مازندران تا چه اندازه بر اجرای این پروژه نظارت خواهند داشت.

سایت ایراس

دیدگاه شما چیست؟